01.05.2026 27 dagen geleden verdween ik even. Niet omdat ik niets te zeggen had — maar omdat ik het moest leven. In 27 dagen tijd vierde ik de verjaardag van mijn dochter en nam ik herbeleefde ik het afscheid van mijn mama. Alles voor de eerste keer… alleen. Of bij nader inzien. Voor de eerste keer ‘puur met mezelf’. Mijn relatiebreuk brak me open. Niet een beetje. Maar tot op een laag waar niets meer te verbergen viel. Een laag waar ik haar opnieuw ontmoette. Rauw.

03.04.2026 Ik was… Ben... onveilig gehecht. Voila. Het is eruit. Misschien beter... Ik ben aan het leren hoe ik gezonde relaties aanga. Met mezelf. Met anderen. Met mijn werk. Met de wereld. Dat is ook de reden waarom ik blijf schrijven. Niet omdat ik het weet. Maar omdat ik het aan het leren ben. Vrij-dag is de plek waar ik telkens kan terugkeren. Naar mezelf. Naar waar ik sta in mijn proces. En naar jou. Jij kijkt mee. Niet om iets te fixen. Maar ge

27.03.2026 Het is een vreemd besef dat ik vorige week een vrijdagmail schreef, die ik niet verstuurde. Ik had iets geopend… en het dan weer dichtgeduwd. Niet omdat het niet waar was. Maar omdat het niet goed genoeg voelde. Niet in lijn met de rol die ik de afgelopen 20 jaar heb opgenomen. De eeuwige positieve, kalme, hoopvolle, wijze coach en mentor. Geen vrolijk fluitende Vicky. Maar een verscheurde versie. Elke ademhaling was een afwisseling van diepe dankbaarhe