Ontploffingsgevaar.

27.03.2026

Het is een vreemd besef

dat ik vorige week een vrijdagmail schreef,

die ik niet verstuurde.

Ik had iets geopend…

en het dan weer dichtgeduwd.

Niet omdat het niet waar was.

Maar omdat het niet goed genoeg voelde.

Niet in lijn met de rol

die ik de afgelopen 20 jaar heb opgenomen.

De eeuwige positieve, kalme, hoopvolle, wijze coach en mentor.

Geen vrolijk fluitende Vicky.

Maar een verscheurde versie.

Elke ademhaling was een afwisseling

van diepe dankbaarheid voor dit leven,

én een rauwe angst om het na 16 jaar alleen te doen.

Elke stap vooruit voelde als een ja naar de toekomst,

én tegelijkertijd een verlangen om op de grond te vallen

en het op te geven.

En alsof dat niet genoeg was…

bracht ik mezelf — en anderen — in gevaar.

In mijn meest intieme relaties

was ik niet eerlijk over mijn grenzen.

Bang dat de ander zou verdwijnen

door mijn waarheid.

Dus ik hield me in.

Ik paste me aan.

Ik hield me sterk.

Ik bleef dragen.

Tot de spanning zich opbouwde…

en ontplofte.

Ik weet waar dit vandaan komt.

Ik kom uit een interessant gezin.

Toen het moeilijk werd

en het tijd was voor echte gesprekken,

verdween mijn vader met de noorderzon.

Bijna fluitend liet hij alle verantwoordelijkheid los.

Mijn moeder bleef alleen achter. Verpletterd.

Maar ze stofzuigde nog liever de woestijn

dan dat ze haar binnenwereld toonde

of om hulp vroeg.

It ends with us.

Ik leer het hier nu… live.

Om mezelf te dragen

en mijn rauwe waarheid te delen,

terwijl het leven in golven door mij heen beweegt.

Want…

als ik niet eerlijk deel wat er in mij leeft —

uit schaamte

of angst voor afwijzing —

dan bouwt er zich spanning op.

Dan zet ik mezelf onder druk.

En ontstaat er ontploffingsgevaar.

Dan word ik een ongeleid projectiel

dat de mensen die ik liefheb raakt.

Mijn lichaam is geen opslagruimte.

Het is een intense stroom van alles wat in mij leeft.

Licht en donker.

Chaos, wanhoop, helderheid… en magie.

Het is mijn verantwoordelijkheid.

Niet om perfect te zijn.

Maar om te blijven.

Blijven voelen.

Blijven delen

wat er in mij leeft.

Daarom bestaat Vrij-dag.

Een warme, veilige plek.

Waar je niet perfect hoeft te zijn.

Waar je niet moet performen.

Een plek zonder oordeel,

gevuld met liefde voor alles wat er is.

Waar ik mag bestaan.

Volledig.

Waar jij mag bestaan.

Volledig.

Jij en ik.

Samen.

Dus… fuck DIY.

Deze tijd vraagt iets anders.

DIT.

Do it together.

Want als we dit alleen dragen

wordt het te zwaar.

Maar als we het samen mogen beleven —

met alles wat er is —

dan ontstaat er ruimte.

Ruimte voor het nieuwe.

Dus.

Soms ben ik een vuurtoren.

Een anker.

Een sanctuary.

En soms…

is mijn enige bijdrage

een publieke meltdown.

Ik leer beide lief te hebben.

Voor mezelf.

En voor jou.

Vanuit mijn hart,

Vicky 🖤