Alleen of met jezelf.

01.05.2026

27 dagen geleden verdween ik even.

Niet omdat ik niets te zeggen had —

maar omdat ik het moest leven. 

In 27 dagen tijd vierde ik de verjaardag van mijn dochter

en nam ik herbeleefde ik het afscheid van mijn mama.

Alles voor de eerste keer… alleen.

Of bij nader inzien. 

Voor de eerste keer ‘puur met mezelf’.

Mijn relatiebreuk brak me open.

Niet een beetje.

Maar tot op een laag waar niets meer te verbergen viel.

Een laag waar ik haar opnieuw ontmoette. 

Rauw. 

Onverbloemd zichtbaar. 

Het kleine meisje in mij. 

Ik zie haar. 

In een bos. Tegen een boom. 

Eenzaam, verdrietig, voor zich uit starend. 

Bang. 

Voorzichtig ga ik naast haar zitten. 

Ik hoor haar. 

Papa, is gewoon weggegaan en nooit meer teruggekomen. 

Alsof ik niets waard ben... 

Mama was altijd boos als ik het niet perfect deed. 

Ik kan niets goed doen... 

Ik blijf.

Ik zie hoe zij aanwezig is 

in hoe ik relaties ervaar. 

In de schaamte.

De verwarring.

De paniek van achtergelaten worden.

In mijn “ik haat mannen”.

En ergens voel ik…

ik moet nu dicht bij haar blijven.  

Alsof in scene gezet  

brengt mijn lichaam me op dat moment in een deep state van 

- ‘ik kan niet meer bestaan’

‘Ziek’.  

10 dagen niets.

Void.

Voelen.  

Angst. Woede. Haat. Onmacht. Verdriet. 

Angst. Woede. Haat. Onmacht. Verdriet.

Angst. Woede. Haat. Onmacht. Verdriet. 

Aanvaarding...

Na 10 dagen ontwaak ik.  

Een heldere stem. 

Ik wil verder. 

Met mezelf. 

De seaturtle en het Barbarakruid wachten me op:  

“Beweeg traag, beweeg zuiver”, zeiden ze.

Ik begin te bewegen. 

In mijn stukje wildernis. 

Bouwen. Schuppen. Harken.

Mesten. Planten. Wateren.

Muziek op repeat.

“If you want to change the world, 

start with your self.”

Duizenden wensbloemen rond me.  

Mama haar stem. 

Warm. Zacht. Helder. 

“Geniet ervan.”

Ik haal een boek van onder het stof -- The Artist Way

En begin gedisciplineerd te schrijven. -- Morning Pages. 

Met Whale Songs in mijn oren.

Ondertussen komt mijn meidoorn in volle bloei en spreekt helder: 

“Open je hart.”

Ik zit buiten. 

De gouden gloed van de avondzon verzacht mijn lichaam. 

Ik zeg luidop.

“Wat is ze mooi. 

Mijn plekje wildernis.”

Het meisje zit naast me. 

“Klopt.” 

Zegt ze. 

Mijn vrouwen hart gloeit. 

Mijn onderbuik ontspant en opent. 

Ik ben op het einde van mijn cyclus. 

Het voelt goed om met een gerust hart af te ronden. 

“Het is fijn om Vicky Daniels te zijn.”

Zeker op vrij - dag. 

Ik wens het je toe. 

Dat je je vandaag vrij voelt.

Om jouw hart te volgen. 

Vrij.

En zacht.

Voor alles wat er in je leeft. 

Zelfs op de diepste lagen. 

Vanuit liefde. 

Vicky 🖤