Viva la vida.

13.03.2026

Gisteren struinde ik door de Colruyt

en floot ik Viva la Vida.

Want in de Colruyt is het stil.

Twee mannen spraken me aan.

“Jij bent vrolijk.”

Ze moesten lachen. “Jij kijkt zeker niet naar het nieuws.”

“Nee. Al tien jaar niet meer...”

Toen ik verder wandelde

merkte ik dat ik gestopt was met fluiten.

Ik was me plots heel bewust van mezelf.

Van hoe ik daar liep.

Hoe mijn fluiten door de stilte klonk.

Boe ‘vreemd’ ik misschien was.

Maar toen dacht ik: en toch kies ik om te doen wat ik voel.

En begon ik opnieuw te fluiten.

Het voelde als een kleine overwinning.

Op iets in mezelf.

Iets met schaamte over anders zijn.

Viva la Vida is het liedje van één van mijn skydive sprongen.

Ik moest lachen.

Want dat is precies hoe het leven momenteel voor mij voelt.

Alsof ik uit een vliegtuig gesprongen ben.

En nu onderweg...

Ik weet niet hoe hoog.

Ik weet niet hoe lang

Ik weet zelfs niet zeker of er een parachute is.

Soms voelt het als vliegen.

Soms voelt het als sterven.

Tegelijkertijd.

En terwijl ik me als mama probeer te bedenken,

wat nu het beste is om te doen voor mijn dochter.

Kijk ik naar haar. 

Ze is nu al drie weken 'uit' het schoolsysteem

en stilletjes haarzelf aan het terugvinden.

Ik zie haar pic skaten.

Ik zie haar oefenen.

Volledige focus.

Haar hele lichaam bezig met één ding:

een klein beetje beter worden

in iets wat ze graag doet.

Misschien is dat precies wat ik nu ook mag doen.

Terwijl het leven razendsnel van vorm verandert,

moet ik niet wachten tot alles weer geland is.

Ik moet me gewoon focussen op mezelf.

En stap voor stap beter worden

in iets wat ik graag doe.

Iets wat klopt,

voor mijn hart.

Mijn hart.

Terwijl ik dit schrijf,

wordt ik terug gekatapulteerd naar een andere vrijdag de dertiende.

Die van 2020.

Voor mij het begin van deze bijzondere journey.

Ik herinner me nog precies waar ik was

- net nadat duidelijk werd dat er een lockdown kwam -

aka dat de grote pauzeknop was ingedrukt.

Ik lag met een twee hartsvriendinnen.

Verwarmd door de lentezon. 

In het gras. Op onze rug. Onze handen in elkaar.

Diep in mij iets dat bijna leek op opluchting.

Een eindelijk.

De spanning die al jaren in de lucht hing, kon beginnen bewegen.

Alleen dacht ik toen nog dat het een soort 0-1 moment zou zijn.

Dat de wereld plots zou veranderen.

Dat we daarna in een nieuw systeem zouden leven.

Maar vandaag zie ik dat anders.

Verandering beweegt.

Cyclisch.

Langzaam.

Van binnen naar buiten.

Langzaam,

maar diepgaand.

Want als ik terugblik

zie ik een andere Vicky.

In 2020 zag ik glashelder wat er moest veranderen, en zei ik dat het onaflatend, met een bepaalde onrust in mijn stem:

“We moeten…”

We moeten cyclisch gaan leven.

Het schoolsysteem moet veranderen.

Vandaag zie ik nog exact hetzelfde wat ik verandert wil zien.

Maar ik zeg niet meer 'we moeten...'

Vandaag wil ik niemand eer overtuigen.

Vandaag wil ik genieten van het gewoon zelf te doen.

In stilte.

Zonder fanfare.

Niet om de wereld te redden.

Maar omdat ik diep in mezelf voel:

Dit is MIJN weg vooruit.

Ik ben mezelf — ondanks, en misschien wel dankzij alle verlies, pijn, verdriet — ongelooflijk dankbaar.

Want gisteren struinde ik

door de Colruyt

en floot:

Viva la Vida.

Gewoon omdat ik er zin in had. 

Vrij-dag 16/16 

Vandaag ben ik heel benieuwd naar jou.

Als jij teruggaat naar jouw - vrijdag 13 maart 2020 -

Wat voelt dan het grootste verschil

tussen de versie van jezelf van toen en de persoon die je vandaag bent?

....

En stel je voor…dat dit nog maar het begin is van jouw weg naar jouw toekomst. 

Dat je gewoon verder mag oefenen. 

Stap voor stap.

Cyclus na cyclus.

Steeds een beetje beter worden in gewoon jezelf zijn.

En in het creëren van je eigen leven.

Vanuit mijn hart,

Vicky 🖤

Tot volgende week.

PS.

Mocht je me ooit in de Colruyt tegenkomen terwijl ik aan het fluiten…

voel je vrij om mee te doen. 🎶