13.03.2026 Gisteren struinde ik door de Colruyt en floot ik Viva la Vida. Want in de Colruyt is het stil. Twee mannen spraken me aan. “Jij bent vrolijk.” Ze moesten lachen. “Jij kijkt zeker niet naar het nieuws.” “Nee. Al tien jaar niet meer...” Toen ik verder wandelde merkte ik dat ik gestopt was met fluiten. Ik was me plots heel bewust van mezelf. Van hoe ik daar liep. Hoe mijn fluiten door de stilte klonk. Boe ‘vreemd’ ik misschien was. Maar toen dacht ik:

06.03.2026 Het voelt alsof ik in de afgelopen week een heel leven beleefd heb. Enorme golven van emoties raasden loeihard door me heen. Angst, verdriet, wanhoop... Ik voelde. Oude patronen die het willen overnemen. Ik weigerde. Maar ze ‘vochten’ terug. Afkickverschijnselen. Het voelde als sterven. “Gewoon laten sterven hoorde ik.” Ik luisterde. Wat komt er na sterven. Dobberen in niemandsland. “Wat moet ik nu doen?” fluisterde een stem in mij. Gewo

27.02.2026 Het is eclips seizoen. Ik weet wat dat betekent. Ik weet dat er thema’s naar boven komen die verdieping en heling vragen. Ik weet dat ik mijn innerlijke draak zal ontmoeten. Ik weet dat groei zelden comfortabel voelt. I know. But still… Mijn ‘verhaal’ begint zondagmiddag. Ik zit naast Ayla. Ik vertraag de tijd. Ik maak ruimte. “Heb je zin om morgen naar school te gaan?” Haar lichaam krimpt in elkaar. Alsof ze zich schrap zet. Ze draait zich van me weg.