Blijven bewegen.

27.02.2026

Het is eclips seizoen.

Ik weet wat dat betekent.

Ik weet dat er thema’s naar boven komen die verdieping en heling vragen.

Ik weet dat ik mijn innerlijke draak zal ontmoeten.

Ik weet dat groei zelden comfortabel voelt.

I know. But still…

Mijn ‘verhaal’ begint zondagmiddag.

Ik zit naast Ayla.

Ik vertraag de tijd.

Ik maak ruimte.

“Heb je zin om morgen naar school te gaan?”

Haar lichaam krimpt in elkaar.

Alsof ze zich schrap zet.

Ze draait zich van me weg.

Een koude stilte.

En er klikt iets in mij.

Niet luid.

Niet heroïsch.

Maar helder.

Ik wil het contact met mijn kind niet verliezen aan het schoolsysteem.

Niet fysiek.

Maar mijn echte contact met haar.

En in één adem zeg ik:

“Lieve Ayla,

Ik ga je niet meer naar school duwen.

Jouw gevoel én onze relatie zijn belangrijker

dan school of eender welk collectief ‘verplicht’ doel.”

Haar ogen lichten op.

Haar lichaam ontspant.

Een soort ontspanning die ik al heel lang niet meer gevoeld heb.

Ik adem ook uit.

Puur genot.

En daarna weer diep in.

Want mijn taak is nog niet afgerond.

Ik mag nog ‘op avontuur’ om deze beslissing in realiteit om te zetten.

Ik spring vastberaden op mijn vuurpaard.

Gedragen door de liefde voor mijn beslissing.

Brede glimlach. Kinderlijke naïviteit.

Niet voorbereid.

Wanneer hij plots voor me staat.

De draak.

Hij verrast me met:

“Wat jij voelt en denkt — als moeder — is waardeloos.”

recht in mijn hart.

Ik word woedend. Hoe durf je.

Ik begin te vechten.

Voor erkenning.

Voor waardering.

Op leven en dood.

Maar de draak is al lang weg.

Het enige waar ik nog tegen vecht, is mijn eigen angst.

Om het opnieuw te voelen.

De pijn van de kleine Vicky.

Stil. Starend.

Omdat er niemand was die vroeg:

“Hoe gaat het met jou? Wat heb je nodig?”

Ik hoor haar innerlijke stem:

“Wat ik voel en denk is waardeloos.”

Het moeilijkste van deze week is niet

– de beslissing om niet meer mee te draaien in een oud systeem

– het vechten

Het moeilijkste is het stoppen met vechten.

En gewoon voelen.

Het verdriet van mijn eigen innerlijke kind.

En vooral haar verstomde wens:

Ik wil vastgehouden worden.

De spirit van Vrijdag komt bij me en legt haar armen rond me.

Vuurpaard drukt zijn neus tegen mijn wang.

Ik voel mezelf opnieuw ademen.

Vrij-dag 14/16 

Ik weet niet hoe dit verhaal verder verloopt.

Ik weet niet of er nog draken klaarstaan.

Maar ik weet dit:

Zondag ontspande het lichaam van mijn kind.

En ergens diep in mij ontspande ook iets ouds.

Ik heb me laten leiden door dat gevoel.

Dat is genoeg.

Voor nu.

Ik hoef het verloop van het verhaal niet te controleren om veilig te zijn.

Ik hoef het einde niet te kennen om te blijven bewegen.

Stap voor stap.

Richting meer liefde.

Vanuit mijn hart.

Vicky 🖤

Tot volgende week.