Dobberen.

06.03.2026

Het voelt alsof ik in de afgelopen week een heel leven beleefd heb. 

Enorme golven van emoties raasden loeihard door me heen. 

Angst, verdriet, wanhoop... 

Ik voelde. 

Oude patronen die het willen overnemen. 

Ik weigerde. 

Maar ze ‘vochten’ terug. 

Afkickverschijnselen. 

Het voelde als sterven. 

“Gewoon laten sterven hoorde ik.” 

Ik luisterde. 

Wat komt er na sterven. 

Dobberen in niemandsland. 

“Wat moet ik nu doen?” fluisterde een stem in mij. 

Gewoon niets. 

Gewoon ademen.

Zacht, traag. 

Voor jezelf.

Ik liet het gebeuren. 

En opende me zachtjes. 

Zodat - Stilte - Vertrouwen  - Diepe verbondenheid. 

Én liefde.

Me opnieuw mochten aanraken. 

“Gaat het nog wel ooit ‘goed’ komen met mij??” - dacht ik. 

En toen voelde ik het helder.

Ik kan niet. 

Ik wil niet. 

Terug naar de ‘oude’ ik. 

Ik wil vooruit. 

Ik wil ontdekken wat het is. 

Dat bijzondere gevoel diep in mij. 

Waar nog geen woorden leven. 

Ik ben zo blij dat het vandaag Vrijdag is. 

Vrij-dag 15/16 

Vrijdag is een dag voor diepe systeemregulatie.

Een vacuüm.

Een veilige container.

Een plek waar niets gefixt moet worden.

Een plek waar stukken van mezelf

die willen sterven

zacht mogen uitademen.

Waar niemandsland

gewoon mag bestaan.

Hier hoef ik niets meer of minder te zijn.

Hier mag ik gewoon ademen.

En dankbaar zijn voor wat er is.

Ik ben zo dankbaar dat jullie hier zijn.

Gezellig samen.

Liefde.

Vanuit mijn hart,

Vicky 🖤

Tot volgende week.