Als een zwarte panter

28.11.2025

Vandaag is het weer Vrij-dag. ☺️

Welkom op deze heilige plek waar je zacht en eerlijk bij jezelf mag zijn. 

Een bewust moment waarop je stopt met pleasen, je je eigen grenzen voelt,

en begint met luisteren.

Naar je lijf.

Naar je adem.

Naar die stille stem in jou

die al zo lang wacht

om gehoord te worden.

Naar jouw waarheid.

Vrij-dag

is een intiem moment —

met jezelf.

The highest form of intimacy is truth.

Het is een magisch veld dat we samen creëren.

Zo fijn

dat je er bent. 🌿

⸻

Sinds de afbraak van mijn moeder-lijk huis vorige week

voel ik me leeg.

Niet dramatisch.

Niet depressief.

Leeg... op een heel precieze manier.

Ik en mijn kleine Vicky willen even niets.

Alleen liggen in de leegte.

Ademen.

Voelen.

Slapen.

Bert maakten een nieuwe rustplek in ons huis.

Twee bij twee meter.

Belachelijk groot.

En tegelijk…

exact juist.

Een boterzachte matras.

Fluffy dekens.

Massa’s kussens.

De perfecte plek om niets te doen. Samen met Luna.

Luisteren naar de stilte,

en naar verhalen.

Op Netflix.

Verhalen over mysterieuze verdwijningen.

Waar men blijft zoeken… blijft hopen, soms tientallen jaren lang.

Er is een stem in mij

die daar keihard over oordeelt.

“Netflixen? Really?

Je mag niet stilstaan.

Je moet doorgaan.

Mensen verwachten je.”

De leegte zelf doet nergens pijn.

Maar die oordelende stem —

dreigend, dwingend, opgejaagd —

die snijdt.

In mijn hart.

Maar als ik adem.

En stop met die stem te geloven.

En liefdevol luister naar mijn hart.

Dan gebeurt er iets :

ontspanning.

Verzachting.

Verbondenheid.

Liefde.

Dan voel ik,

in elke cel van mijn lichaam: het klopt.

Om nu niets te doen.

Om te verwerken.

Om te integreren.

Om dieper te wortelen

in mezelf.

⸻

ONZICHTBAAR WINTERWERK

De natuur doet dit nu ook.

Kijk maar buiten.

Er groeit of bloeit niets.

Er wordt niets “geproduceerd”.

Niets te zien.

En toch…

Onder de grond, gebeurt van alles.

Wortels zakken dieper.

Het mycelium versterkt zijn verbindingen.

Essentieel processtappen voor de volgende groeicyclus.

Het grappige is:

ik zie niemand

tegen een appelboom roepen:

“Hé!

Waar blijven die appels?”

De afbraak van mijn moeder-lijk huis

brengt mij naar mijn wortels, mijn mycelium.

Naar mijn heldere donkerte.

Naar een onzichtbare, liefdevolle aanwezigheid

van mezelf

bij mezelf.

Waardoor ik nog dieper durf beseffen:

37 jaar geleden

ben ik ook verdwenen.

Voor mezelf.

Niet fysiek — maar vanbinnen.

Ik liet mezelf achter en bouwde overlevingsmechanismen.

Ik beloofde mezelf:

I will protect you.

I will fight for you.

Ik was continu bezig. Met mijn aandacht bij de buitenwereld.

Maar niet écht bij mezelf.

Ik voel het helder.

Het is mijn taak nu:

Om volledig aanwezig te blijven.

Bij mezelf.

Bij mijn hart.

Om ruimte maken

voor de onvoorwaardelijke verbinding

met mezelf.

Om te bouwen aan mijn ‘nieuwe’ fundamenten.

Om te waken

over mezelf.

Als een zwarte panter.

Kalm.

Gegrond.

Alert.

Niet in aanval — wel in waarheid.

⸻

Het is mijn taak.

Om te waken over mijn dochter.

Als een zwarte panter.

Voor haar veilige ruimte.

Het schoolsysteem is niet vertrouwd met de waarde van

niets doen, rusten, rouwen, integreren na verlies.

Het kent doelen.

Checklists.

Full-continue presteren.

Ruimte maken voor mezelf en mijn dochter om te voelen, te verwerken,

te integreren en te wortelen is creatie -- van mijn nieuwe fundamenten.

Is leiderschap.

Leiderschap is niet:

aanpassen aan de norm,

flink meedoen met het ritme van het systeem,

altijd beschikbaar zijn.

Leiderschap is: aanwezig blijven bij jezelf.

Zelfs —

of juist —

wanneer dat wat je denkt of voelt

buiten de norm valt.

De meest onveilige plek

is niet de buitenwereld.

Het is de stem

die oordeelt

over je eigen waarheid.

Die stem is vaak

niet van jou.

Ze is aangeleerd.

Geërfd.

Geïnternaliseerd.

Compleet veilig worden in en met jezelf.

Met wat jij nu nodig heb.

Het is het diepste leiderschap dat je kan leven.

Deze woorden

maken mijn innerlijke criticus

nog stiller.

⸻

In je lichaam zijn,

bij je emoties, voelen,

verwerken,

integreren, wortelen,

meebewegen met het ritme van de natuur,

is niet gevaarlijk.

Het is een daad

van diepe liefde.

⸻

✨ VRIJ-DAG CHALLENGE — 1/16

Are you still in…

Ja?

Wat wil jij

vandaag?

Echt...

En wat vindt

je innerlijke criticus

daarvan?

Enjoy the talk.

Enjoy following your truth.

This is our work. 🌑✨

Vanuit mijn hart,

Vicky 🖤

Tot volgende week.

PS

Voel je dat deze woorden

ook iemand anders mogen raken?

Feel free to share the spirit.