Het was niet waar.

19.12.2025

Op onze ijskast hangt sinds gisteren een roze post-it met de zin:

‘Het was niet waar. 🖤’

Hij ontstond op zo’n onbewaakt moment.

Tijdens eenvoudige, dagelijkse taken zoals — afwassen —

wanneer ik tegelijk mijmer over de energie van mijn Vrij-dag mail. 

Dan ploft soms een inzicht open.

Helder. Diep. Onmiskenbaar waar.

Mijn lichaam reageert altijd eerst.

Een diepe zucht.

Mijn schouders zakken.

Mijn buik verzacht.

Mijn hart warm en stevig.

Ik stopte dus met afwassen, droogde mijn handen

en schreef met een glimlach:

Het was niet waar.

⸻

Het is Vrij-dag.

Twee dagen voor de winterzonnewende.

Deze dagen geven me een 

we made it-gevoel.

Er komt niet meer donkerte.

Dit is het ultieme einde van deze cyclus.

Het voelt als de stilte na een uitademing.

Niet eens wachtend op de volgende inademing.

Een moment waarin niets beweegt.

Het einde van zoeken.

Een diep zakken.

Het volle gewicht van mijn lichaam voelen.

Los van het oude.

Los van het nieuwe.

Een moment van aankomen.

Na een lange tocht.

We made it.

⸻

Hier, op dit punt,

voel ik de spirit van Vrij-dag heel nabij.

Met het heldere inzicht:

Het was niet waar.

Het gaat niet over 

— winnen of verliezen

— spijt of trots.

— juist of fout.

— meer, minder, beter of slechter.

Want dat bestaat alleen

wanneer ik me vergelijk —

met anderen, 

of met een versie van mezelf

die ik dacht te moeten zijn.

Het gaat over

— wakker worden in mezelf 

— onvoorwaardelijke liefde voelen 

— voor dit unieke wezen dat ik hier mag belichamen. 

Het gaat over 

'ik ben hier'

Want enkel vanuit deze plek kan ik me werkelijk verbinden. 

Met de hartslag van de aarde.

En met jou.

Vrij-dag 4/16 

Daarom.

Vanuit de grond van mijn hart. 

Dankjewel.

Om hier samen met mij 

te vertragen, 

te zakken, te ademen. 

Te zijn. 

In jouw essentie. 

En de spirit van Vrij-dag te ontvangen.

With Love,

Vicky 🖤

PS:

De komende twee weken creëer ik geen Vrij-dag mails.

Wel een kleine belofte aan mezelf.

(en misschien ook aan jou )

De komende twee weken

ga ik niets oplossen.

Niets beoordelen.

Niets plannen.

De komende twee weken

blijf ik hier.

In dit tempo.

In deze stilte.

Niet perfect.

Wel aanwezig.

Ik beloof niet dat ik het altijd juist zal doen.

Alleen dat ik mijn best doe

om te luisteren

naar wat waar voelt.

En als ik toch weer begin te oordelen

dan keer ik terug

naar de zin op onze ijskast:

Het was niet waar.

En glimlach naar mezelf.

Dat is genoeg.

Voor nu.