top of page

Inner Renovation

21.11.2025


Vanochtend voelde ik het. Er is iets nieuws begonnen.

 

De afgelopen twee weken waren…

Bijzonder.

Gruwelijk.

Of misschien allebei.

 

Ik neem je even mee.

 

Vrijdagavond, 7 november. De eerste kou laat zich voelen.

Het is donker buiten. Mistig. Maar in mij: alleen warmte.

 

Mijn hart gevuld met dankbaarheid voor de energie van Vrij-dag.

 

Ik ruik natte aarde en hooi.

Het is stil. Enkel het briesen van mijn paarden.

My happy place.

 

Tot ineens –

In de verte. Veel lawaai. Een brute kracht. Ik voel de aarde trillen. 

 

Met een verblindend licht verschijnt het in onze straat.

Het stopt voor mijn ouderlijk huis

en rijdt dan onverschrokken de voortuin in.

 

Ik ren naar voren.

De kleine Vicky van tien naast me.

Tot aan het monster.

 

“Gaan jullie NU beginnen?”

vraag ik aan de jonge man.

 

“Nee. Nu nog niet,” antwoordt hij.

“Woensdagochtend, na het verlengde weekend.

Dan gaan we los. Tegen donderdagavond is er niets meer te zien.”

 

Heel mijn wezen krimpt.

Mijn kleine Vicky schreeuwt:

 

NEEEEEE.

 

Monster, ga weg.

Je mag mijn huis niet vernietigen.

 

Ik leun tegen de buitenmuur.

Ik voel. 

 

Warmte.

Geborgenheid.

Stevigheid.

Veiligheid.

Liefde.

 

En dan weet ik —

ik moet deze houvast loslaten.

 

Ik huil.

Wij huilen.

De kleine Vicky en ik.

 

Als een wolf.

 

Niet netjes, niet gedempt.

Maar ruw, oerkrachtig, vol rauwe waarheid.

 

Een oerhuil voor alles wat nooit eerder mocht klinken.

No more holding back.

 

 

Op 11/11 stap ik voor de laatste keer mijn oude huis binnen.

In elke kamer laat ik herinneringen binnenstromen.

En ik huil.

Tranen die sinds mijn tiende opgesloten zaten.

 

Ik eindigde op mijn mama’s plek.

Zittend tegen de muur.

Op de grond.

 

Dankjewel dat ik het zo intens mocht voelen.

Allemaal.

De pijn én de liefde.

Het leven zoals het is.

 

Daarna was er stilte.

In mijn onderbuik.

In mijn hart.

 

 

So without, so within.

 

Woensdagochtend, 12 november – 7:00

De motoren starten brullend.

Het monster komt tot leven.

 

Ik sta op.

Ik adem.

Ik laat de realiteit binnen.

 

Het gedreun.

Het gekraak.

De plotse knallen van vallende muren.

 

Ik adem.

Ik voel de pijn.

Ik adem opnieuw.

Ik doe niets.

 

En tegelijkertijd:

Werk ik hard.

Het Onzichtbaar werk.

Holding space. 

For myself. 

 

 

En dan dan lees ik over de huidige kosmische beweging.

En iets in mij wordt wakker.

Nieuwsgierig. Bewust.

 

This all is part of something bigger…

I am part of something bigger…

 

Vanaf 11/11 beweegt Jupiter retrograde in Kreeft.

Als een schaduw glijdt hij door de meest gevoelige delen van onze innerlijke wereld.

 

Hij nodigt ons uit

om ons onbevreesd te bevrijden

van oude overtuigingen

rond emotionele veiligheid.

 

Ik lees de metafoor:

 

The Universe is supporting us in a massive internal renovation.

 

Ik moet lachen.

Renovatie…

Mijn oude verhaal wordt met bulldozers aangepakt.

Met de grond gelijk.

 

Okay Universe… I feel you.

 

Ik hoor opnieuw een dreun.

Ik adem.

Ik ben stil.

 

Twee dagen worden twee weken.

Ze hadden de werken onderschat.

 

Stevige overtuigingen.

Die ooit bescherming boden.Maar nu niet meer nodig...

 

Vandaag is het voor het eerst stil.

Waar eens mijn ouderlijk huis stond,

is nu… niets.

 

Enkel

Moeder Aarde.

 

Koud.

Donker.

Vol verlangen. 

 

 

Ik wil jou bedanken

voor je openhartige reactie op een van mijn vorige Vrij-dag mails.

Voor je knuffel.

 

We are part of something bigger.

You are part of something bigger. 

 

Jouw innerlijke renovatie is ook begonnen. 

 

Jupiter Retrograde duurt tot 11 maart 2026

 

Dat zijn

16 Vrij-dagen.

 

16 keer oefenen om je compleet veilig te voelen.

 Om jouw emoties te voelen.

 Om je waarheid te laten stromen.

 Om je ruimte in te nemen.

Om te zijn. 

 Om te spreken, te creëren.

 

To express yourself.

Fully.

 

 

DE VRIJ-DAG CHALLENGE

 

Who is in?

Starting today.

 

Hoe ziet een échte VRIJ-dag eruit voor jou?

 

Als je een onverstoorbare veiligheid en vrijheid voelt in jezelf?

Als je geworteld bent in een liefde

die niets hoeft te bewijzen?

 

Wat doe je?

 

🌬️ Wat geef je ruimte?

🌬️ Welke verlangens laat je toe?

🌬️ Wat laat je stromen?

🌬️ Wat spreek je uit?

🌬️ Wat creëer je?

 

Als het compleet veilig is om jouw innerlijke stem,

jouw intuïtie,

jouw waarheid

blindelings te volgen?

 

Zoveel zin in een extreme make-over. ☺️

 

 

🌑 Every ending is a new beginning.

 

Vanuit mijn hart,

Vicky Daniels

🖤

 

ps:

Voel je dat deze woorden ook iemand anders mogen raken?

Deel ze gerust.

Let’s share the spirit van Vrij-dag. 


 
 
 
Alleen of met jezelf.

01.05.2026 27 dagen geleden verdween ik even. Niet omdat ik niets te zeggen had — maar omdat ik het moest leven. In 27 dagen tijd vierde ik de verjaardag van mijn dochter en nam ik herbeleefde ik h

 
 
 
Vrijdag na vrijdag.

03.04.2026 Ik was… Ben... onveilig gehecht. Voila. Het is eruit. Misschien beter... Ik ben aan het leren hoe ik gezonde relaties aanga. Met mezelf. Met anderen. Met mijn werk. Met de werel

 
 
 
Ontploffingsgevaar.

27.03.2026 Het is een vreemd besef dat ik vorige week een vrijdagmail schreef, die ik niet verstuurde. Ik had iets geopend… en het dan weer dichtgeduwd. Niet omdat het niet waar was. Maar omdat he

 
 
 

Opmerkingen


  • Instagram
  • Spotify

@2022 Vicky Daniels all rights reserved

Vicky Daniels

Heidebloemstraat 43

3920 Lommel 

BE 0893 056 531

0485 622 340

hello@vickydaniels.com

bottom of page