Op de rug van het vuurpaard.

06.02.2026

Ik lig op onze rustplek.

Luna tegen me aan. 

De paarden dromerig in de weide.

Er speelt muziek, maar ze stoort. 

Mijn lichaam wil stilte.

Ik ben in mijn innerlijke herfst. 

Mijn spoel draait uit.

De wereld is even niet voor mij. 

Ik ben even niet van de wereld.

Genoeg gegeven deze cyclus. 

Genoeg geademd richting buiten.

Het is tijd om uit te bollen.

Time to unwind.

. 

⸻

Terwijl ik hier lig, voel ik me dankbaar. 

Voor een beslissing die ik nam.

Nu dertien jaar geleden.

Om te stoppen met de pil. 

Een beslissing die in elke vezel van mijn lichaam juist voelde. 

Omdat ik ‘het’ terug wilde.

Mezelf.

Mijn ritme.

De waarheid van mijn lichaam.

Sindsdien volg ik mijn cyclus.

Ik onderdruk of manipuleer mezelf niet meer. 

Ik luister. Ik beweeg  mee. 

Het is een onbetaalbaar geschenk aan mezelf.

Mijn meest betrouwbare zelfzorg - systeem.

Een stevige structuur waar ik steeds op kan terugvallen. 

Een veilige bedding voor mij. 

Ik heb dat nodig... 

Mijn zenuwstelsel is fijn bedraad.

Hoog sensitief. 

Ik ben heel gevoelig

Én vurig.

Met die mix kan ik twee dynamieken genereren. 

Chaotische explosiviteit.

Of hartverwarmende, precieze actie.

Pure gracie.

Ik hou het meest van die laatste versie van mezelf.

Maar ik weet ondertussen. 

Deze kan enkel bestaan. 

Als ik me veilig voel.

Als ik mezelf vertrouwen schenk. 

Als ik mezelf liefheb.

En. 

Als ik het mezelf toelaat 

- om na een periode van full focus en inspanning 

- te unwinden. 

Om te vertragen, te ontprikkelen, 

en gewoon mezelf te voelen. 

Net daarom ben ik zo dankbaar. 

Voor mijn lichaam. 

Dat ze me elke 28 dagen terugroept om thuis te komen. 

Om te ontspannen. 

Dat ze me welkom heet in mijn kern. 

Just the way I am. 

De energie van het vuurpaard voelt gelijkaardig. 

Vurig met een fijngevoelige kern. 

Over twaalf dagen…

komt ze.

Door de poort ons veld binnen.

Ik ben klaar.

Ontvankelijk. 

Om ze door me te laten stromen. 

Ik voel dat ik haar niet hoef te temmen. 

Ik kan space voor haar houden. 

Ik kan haar berijden. 

Omdat ik weet dat ik OOK zal kunnen afstijgen. 

Om te ontspannen, te reflecteren over mijn lessons learned en te rusten. 

Opnieuw en opnieuw. 

Elke maand. 

En elke vrij-dag. 

Vrij-dag 11/16  Inner Renovation

Meer dan ooit.

Voel ik.

Het is het meest belangrijke fundament.

Een stevig, stabiel ritme.

Een vaste plek.

In tijd. 

In ruimte. .

Om te landen. 

En te voelen. 

Zit ik op mijn paard... 

Geniet ik met heel mijn hart van samen bewegen. 

Gracieus, recht naar mijn doel. 

Of voelt het als een bommetje dat elk moment alle kanten op kan schieten....  

Vrijdag is mijn rituele, ritmische anker.

It keeps me true to myself.

Daarom schrijf ik.

Elke week.

Voor mezelf.

En voor jou.

Om je te herinneren dat er een ritme is. 

In je lichaam. 

En daarbuiten. 

Vrijdag is ook jouw rustplek.

Jouw wekelijkse thuiskomst.

In jezelf.

Je weird, wild, wonderful self.

Zo welkom.

Veel liefs,

Vicky 🖤

Tot volgende week.

P.S.

Vrij-dag is geen geheime plek.

Het is een open veld.

Terwijl ik deze mail afsluit, ontstaat het idee voor een online vrijdag cirkel. 

Elke vrijdag - 45 min - samenkomst van de vuurpaarden. ☺️

Wat voel jij hierbij?